Триесет и петгодишната ИТ-инженерка Гизем Ајтач, која живее во турскиот град Елазиг, ги украсува ѕидовите на домовите цртајќи историски личности, султанки и познати лица на теписи, пишува Анадолу.
Ајтач, која во детството била инспирирана од сликите што ги цртал татко ѝ, со текот на времето ја развила љубовта кон сликањето и ја пренела на теписите.
Наместо хартија и платно, Ајтач ги користи теписите како подлога, а ѕидните теписи, кои ги споделува на социјалните мрежи и привлекуваат големо внимание, по нарачка ги праќа во разни делови на светот.
Ајтач, која работи како инженерка во една институција во Елазиг, повремено слика и во домот на нејзината тетка, која живее во Кајсери.
Гизем Ајтач за Анадолу изјави дека нејзиниот татко многу убаво сликал, дека во детството сакала да се угледа на него и во своите тетратки особено цртала девојчиња.
Раскажувајќи дека извесен период се оддалечила од сликањето додека студирала на Одделот за компјутерско инженерство при Факултетот за инженерство на Универзитетот „Фират“, Ајтач рече дека повторно почнала да слика за време на пандемијата, кога било воведено флексибилно работно време, при што истакна дека за неа многу биле инспиративни видеата со сликање што ги гледала на социјалните мрежи.
Наведувајќи дека оваа страст сè повеќе растела, Ајтач вели: „Кога сликав, сфатив дека ги заборавам сите проблеми и грижи од надворешниот свет и дека минувам многу убаво време во мојот свет на фантазијата. За мене ова беше многу убава страст.“
Ајтач нагласи дека продолжила да работи, а навечер и за време на викендите сликала, дека своите цртежи со јаглен и маслени бои ги споделувала на социјалните мрежи и особено биле добро прифатени нејзините портрети.
- „Цртањето слика на тепих беше пресвртна точка за мене“ -
Ајтач посочи дека една компанија за производство на теписи ѝ понудила да ги црта своите портрети на теписи.
„Ова беше пресвртна точка. Тоа беше многу поинаква област во сликањето бидејќи не беше површина како платно или хартија, туку сосема поинаква. Всушност, тоа е површина преку која воспоставуваме врска со минатото, површината на тепихот, дезените на теписите, турските мотиви. На почетокот со загриженост ја прифатив оваа понуда. Откако го нацртав првиот портрет, мотивите и изгледот на делото, кој беше во рамнотежа со сликата, многу ме привлече и ме врати во минатото. Тоа што минатото и модерната уметност на тој начин создадоа заеднички изглед кај мене предизвика голем одек“, истакна таа.
Ајтач вели дека своите дела ги објавувала на социјалните мрежи за да бидат видени и не очекувала да предизвикаат толкав интерес.
Истакнувајќи дека дури и некои сликари и уметници сакале да го испробаат ова, Ајтач рече:
„Ова беше многу убаво искуство и за мене. Излегува дека во светот има и уметници што создаваат вакви слики. И нивните дела беа многу убави. Се чини дека во Турција првата свест за ова речиси се создаде со мене. Луѓето многу го засакаа одразот на луѓето од историјата со кои воспоставуваме врска врз една сосема поинаква површина, врз традиционалните мотиви.“
- „Работев со многу луѓе во странство“ -
Ајтач објаснува дека најпрво ја одредува темата што ќе ја нацрта, потоа го избира тепихот што одговара на темата, го симулира тоа во дигитална средина, гледа како темата изгледа на тепихот, а потоа со јаглен или акрилни бои ја изработува скицата на делото и на крајот го бои со акрилни и маслени бои.
Наведувајќи дека досега сликала на теписи со површина до 4 квадратни метри и дека планира да работи и на тепих од 6 квадратни метри, Ајтач рече дека доколку темата е портрет, делото го завршува за 8 до 10 дена, а ако има и други теми покрај портретот, работата може да потрае малку подолго.
Ајтач изјави дека на теписите црта портрети на историски личности, султанки и познати лица, како и фигури, како анадолскиот леопард и коњи, но и пејзажи.
Раскажувајќи дека работи првенствено со кадифени теписи, но и со бамбусови, акрилни и свилени теписи, Ајтач рече:
„Работев со многу луѓе во странство. Особено во Германија, Холандија, Саудиска Арабија, Сенегал и САД. Ги пратив моите дела и работев на проекти во многу земји и на многу места.“
Ајтач додаде дека кога ќе погледне дело што го завршила, се чувствува горда на себе и како повторно да воспоставува врска со своите корени и да разговара со нив.
