Осумдесет и шестгодишниот кројач Мустафа Зерен живее во турскиот град Карабук, а зад себе има 66 години работа во занаетот, пишува Анадолу.
Зерен, кој по потекло е од Малатија, младоста ја поминал во Газиантеп, а пред 50 години се населил во Карабук. Со кројачкиот занает се занимава од 1960 година.
Искусниот мајстор ги држи вратите на својата работилница отворени од 10 до 19 часот и шест дена во неделата работи на машината за шиење.
Мустафа Зерен за АА раскажува дека во работилницата главно шие панталони, кошули и костуми.
Тој даведува дека најголема побарувачка има за кошули и панталони.
„Културата на носење костум постепено исчезна. Порано костумите беа многу повеќе застапени. За време на Рамазан многупати сме работеле до зори, но денешните млади веќе ја изгубија културата на облекување. Сите шетаат во тренерки.“
„Сопругата не се чувствува добро, па ѝ подготвувам појадок и ѝ ги давам лековите. Во 10 часот ја отворам работилницата, а во 19 часот навечер ја затворам и си одам. Доаѓам шест дена во неделата, само во недела не доаѓам“, рече тој.
Опишувајќи дека изработката на панталони започнува со земање мерки на клиентот, Зерен вели:
„Мерките треба да се земат многу внимателно. Најважно е кроењето. Откако ќе се скрои, шиењето е лесно. Потоа цртаме како мапа. Откако ќе нацртаме, ги сечеме деловите. Потоа ги обработуваме рабовите со машина оверлок. Ги подготвуваме џебовите.“
Зерен зборуваше и за тешкотиите во професијата, истакнувајќи дека кројачкиот занает е работа за која е потребна голема прецизност и се напрегнува видот.
„Ако останете дома, ќе се разболите. Доаѓам овде, ќе дојде клиентот, ќе седне, ќе разговараме. Ќе му ја сошијам облеката. Тоа е наша услуга. Услуга за граѓаните. Продолжувам. Сè до последниот здив, сѐ додека можам“, рече Зерен.
„Со овој занает ги школував, воспитав и израснав моите седум деца. На некои им помогнав да стекнат професија. Двајца се наставници. Ќерка ми стана фризерка, сега е во Ерзурум. Ја омажив. Имам 14 внуци. Сите ги израснав благодарение на овој занает.“
