Занаетчијата Семир Мувакки, кој во сирискиот град Алепо продолжува да го практикува семејниот занает на рачна изработка на чанти, и покрај разурнувањата предизвикани од војната и силната конкуренција создадена од развојот на индустриската технологија, се бори да го одржи својот занает, пишува Анадолу.
Занаетот на рачно изработени чанти, кој се пренесува од татко на син и во секој бод носи трага од посебен труд, семејството Мувакки го одржува во историската населба Џедиде во градот.
Овие специјални кожени чанти, кои се изработуваат со внимателна работа што трае со часови, со техники на резбање во обработката на кожата, со соодветно одржување ја задржуваат елеганцијата со години.
Граѓанската војна во земјата сериозно ги наруши производството и извозот на рачно изработени чанти во Алепо. Под влијание и на силната конкуренција од развојот на технологијата и кинеските производи, бројот на работилници што работат во градот се намалил на околу 20.
Семир Мувакки за Анадолу раскажа дека неговиот татко ја отворил првата продавница на пазарот во 1963 година и започнал да се занимава со овој занает, додавајќи дека сите шест браќа го научиле занаетот од својот татко.
Мувакки истакна дека како дете, во 1985 година, почнал да му помага на татко му и седнал на работната маса, а откако татко му се откажал од работата во 1990 година, тој и браќата ја презеле одговорноста за продавницата.
Мувакки рече дека иако алатите и методите што ги користат со текот на времето се сменети, тие одлучно продолжуваат со производството за да го зачуваат традиционалното наследство на изработката и да го одржат жив овој древен занает наспроти евтините увозни производи.
Раскажувајќи дека изработката на чанти во минатото не била широко распространет занает во Алепо, Мувакки рече дека чантите пристигнувале во регионот од Либан и Европа и дека во периодот кога неговиот татко започнал да работи, овие производи почнале да се изработуваат и во Алепо.
Мувакки истакна дека во минатото чантите биле важен производ за жените и невестите. „Во тој период чантата беше мода. Секоја жена мораше да има чанта. Кога невестите го подготвуваа својот мираз, чантата беше неизоставен дел“, рече тој.
Наведувајќи дека неговото семејство низ годините се обидувало да го развива занаетот, Мувакки истакна дека војната негативно влијаела и врз производните процеси и врз трговијата.
Мувакки истакна дека, и покрај развојот на технологијата, значителен дел од нивното производство сè уште се изработува рачно и објасни дека во фазата на кроење на чантите користат скалпел и калапи.
Наведувајќи дека денес многу производители користат преси и ласерски машини, Мувакки рече дека тие кроењето го вршат рачно, што го продолжува времето на производство.
Тој потсети дека не го напуштил својот занает ниту за време на војната и рече дека, откако условите за работа се влошиле, извесен период произведувал во мал простор што го направиле во дворот на нивниот дом, додавајќи: „Војната влијаеше врз нас материјално и духовно.“
Раскажувајќи дека пред војната извезувале во широк географски простор, Мувакки рече дека во 1990-тите редовно добивале нарачки од Ирак и Јордан, дека трговци од Русија лично доаѓале во Алепо и дека испраќале производи и на пазарот во Дубаи.
Наведувајќи дека денес главно произведуваат за локалниот пазар, тој истакна дека неможноста да се пласираат на странските пазари е еден од нивните најголеми проблеми.
„Денес, ако произведам 100 чанти и не се најде никој да ги купи, сите ќе ми останат. Тогаш како ќе живеам? Навистина, повеќе воопшто нема извоз.“, објасни тој.
Мувакки исто така рече дека некои млади луѓе кои од Турција доаѓаат во Алепо ја посетуваат неговата работилница и додаде дека посетителите се многу изненадени кога гледаат дека и денес производството се врши со традиционална рачна изработка.
Мувакки истакна дека и покрај ограничените можности за производство не го напуштиле занаетот. „Се бориме колку што можеме. Продолжуваме да работиме за да можеме да го обезбедиме нашиот живот и да го заработиме лебот.“ рече тој.
Посочувајќи дека бројот на работилници што се занимаваат со овој занает во Алепо значително се намалил и дека пазарот ја загубил поранешната живост, Мувакки истакна дека неговото семејство е решено, и покрај сите тешкотии, да продолжи со занаетот на рачно изработени чанти кој се пренесува од генерација на генерација повеќе од 60 години.
contact_the_ombudsman
is_there_an_error_in_this_story
